Nasi klienci i my-wróżbici

Kiedyś na pewnym towarzyskim spotkaniu miała miejsce ożywiona dyskusja na temat: czy są głupie pytania?
Teraz w modzie jest powiedzenie, że nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi!
Czy aby na pewno?
A jak jest naprawdę?
Dyskusja miła miejsce w towarzystwie intelektualnie i zawodowo mocno mieszanym; byli tam bowiem humanista z uniwersyteckim wykształceniem, lekarz, inżynier, bioterapeuta, wróżki i wróżbici różnych specjalności, ale też fryzjer, krawcowa, kierowca i ochroniarz, (rzucam hasłowo zawody i wykształcenie, bo towarzystwo było wyjątkowo liczne)
W którymś momencie rozmowa zeszła na tematy ezoteryczne: czy klient, dzwoniący/przychodzący do wróżbity zadaje mądre czy głupie pytania i jak można owe pytania oceniać?
Ano można…
Jeśli pada pytanie: czy on mnie bardziej kocha niż ja jego?, czy mam iść do lekarza, a dolega mi (i tu cała lista chorób), czy mam wyrwać ząb?, jak długo ten związek będzie trwał i czy to jest to? – to jak na nie odpowiedzieć, żeby, z kolei, odpowiedź nie była głupia?; czy on będzie piękny i bogaty?, czy ja umrę?, co ona kombinuje?

Oczywiście – o każdym z takich pytań możemy powiedzieć: "wszystko jest względne", zatem czy on będzie piękny…, tylko według jakiego/czyjego szablonu mówimy o urodzie?
Czy będzie bogaty? A o jakie bogactwo pytamy? Duchowe czy materialne, a jeśli o to drugie – dla jednego z nas fantastyczna wycieczka do lasu pod Warszawę, z piknikowym koszykiem, będzie dowodem bogactwa, a dla kogoś innego… – problem: czy zabierze mnie na łikend(sic!) na Florydę czy na Karaiby?

Wiadomo, że na większość pytań potrafimy odpowiedzieć sobie sami, ale czasem sami nie umiemy zadać właściwego pytania; sztuka zadawania pytań nie jest prosta, sztuka formułowania konkretnych i sensownych pytań – jeszcze trudniejsza…

W czasie owej rozmowy mnożyły się przykłady i okazało się, że przedstawiciel każdego z wymienionych przeze mnie zawodów spotkał się z pytaniem, które określił po prostu jako niedorzeczne.

Do wróżbitów ma się często pretensje, że proszą o podawanie prawdziwego imienia, o pytania precyzyjne, a jeśli ktoś koniecznie chce nakreślić swoją sytuację – to niech robi to uczciwie.
Często się zdarza, że pada fałszywe pytanie, na co karty reagują natychmiast analogiczną odpowiedzią, wróżbita milknie…, a klient jest niezadowolony.
Zarzuca się wtedy osobie stawiającej karty, że przekazuje nieprawdziwą informację.
A jest tak, że na pytanie o fałsz - karty udzielają fałszywej odpowiedzi, czyli logicznie i prawidłowo.

Pracując przez wiele lat w liniach „0-700” byłam niejednokrotnie zaskakiwana oburzeniem klientów, gdy pytałam, po co znów do mnie dzwonią, skoro ustaliliśmy, że musi upłynąć jakiś czas do następnej „porady”?
W odpowiedzi padało, że oni jeszcze nigdy do mnie nie dzwonili, a w ogóle nigdy do nikogo nie dzwonili (to nie jest moja sprawa, jeśli ktoś ma ochotę dowiadywać się o to samo u kilku różnych osób), a zbieżność imion, problemów, pytań, nawet dat urodzenia – jest czystym przypadkiem.
Fakt zaś, że pewne frazy zdania były identyczne – to też przypadek?
Czasem nie zdajemy sobie sprawy, jak się wypowiadamy i jak bardzo łatwo jest po sposobie mówienia (nie mam tu na myśli regionalizmów, prowincjonalizmów czy dialektów) rozpoznać człowieka…
Gdy takie drobne „pomyłki” w końcu się wydają – klienci zaczynają dzwonić pod przybranym imieniem, w czyimś imieniu, podając się za mamę, siostrę, koleżankę.
No tak, nie biorą pod uwagę faktu, że głos jednak trudno zmienić, a jeszcze trudniej pytania, których sformułowania są dość znamienne, zatem charakterystyczne…
Naturalnie nie oceniam, tylko nadziwić się nie mogę, bo skoro ode mnie wymaga się rzetelności, prawdy, na ile jest to w kartach możliwe, co zawsze podkreślam „to są tylko, aczkolwiek czasem aż karty”, to co w takiej sytuacji mam zrobić ja-tarocistka?
Udawać, że nie rozpoznaję klienta, a zatem okłamywać go? Nie stawiać kart, a powtórzyć to, co mi w pamięci pozostało? Zdemaskować go? Odmówić rozmowy?
To są czasami dla wróżki, wróżbity trudne, momentami wręcz patowe, sytuacje.

To o klientach, ale wrzucę też kamyczek do własnego ogródka, może nie tyle własnego, co środowiskowego, skoro już mówimy o fałszu.
Niejednokrotnie wróżbici, roszczący sobie pretensje do wiedzy medycznej, robią wielką krzywdę klientom, stawiając trafne i w 100% pewne diagnozy.
Oczywiście, każdy z nas w pytaniach o zdrowie ma prawo wskazać jakieś słabe punkty, które mu się w kartach rysują, ale, według mnie, nie ma prawa ani utwierdzać pytającego w przekonaniu, że jest całkowicie zdrowy, ani też szukać mu chorób. Można jedynie zasugerować konieczność badań.
Wszak nie znamy ludzi, z którymi przychodzi nam rozmawiać i nie możemy mieć żadnej pewności, co do ich zachowań, po usłyszeniu jedynie słusznej a pewnej „diagnozy”.
Często klient pyta, czy ma iść na operację.
Jasne, rzeczą wróżbity jest udzielenie mu odpowiedzi, zgodnie z własnym sumieniem i odczytem kart, ale powinno się jednak kierować ludzi do lekarzy, a na pewno nie kwestionować diagnoz specjalistów, co zdarza się niezwykle często.
Dlaczego? Właśnie dlatego, że wielu rozmówców uważa wróżbitę za osobę nieomylną, wróżbę zaś za wyrocznię.

A wróżka nie ma zielonego pojęcia o medycynie!
Stąd moje częste prośby, do osób zadających mi pytania, o rozwagę!
Nie odnosi się to jedynie do spraw zdrowotnych.
Ja zawsze proszę o umiar, rozsądek i myślenie w każdej sytuacji. Po pierwsze z tego powodu, że to jednak my sami decydujemy o naszym losie (w dużej mierze o zdrowiu również), a po drugie dlatego, że my-wróżbici też jesteśmy omylni.
Niewykluczone, że to karty nigdy się nie mylą, ale osoba je interpretująca może mieć po prostu słabszy dzień, z czego nawet nie zdaje sobie sprawy, i wpadka gotowa, a kto na tym najbardziej cierpi?

Kiedyś czytałam wypowiedź pewnej bardzo młodej, jak sądzę, osoby, która w czambuł potępiła starsze wróżki, sugerując, że nie trzeba być po klimakterium, by stawiać karty. Przyznam, że uśmiałam się setnie, bo co ma jedno z drugim?
Przytaczam tę śmieszność z pamięci, bo teksty, które czytałam – są żałosne i żenujące, więc nie są warte zapamiętania a już na pewno komentowania.
Nie będę się wypowiadać na temat tego, czy osoba młoda może stawiać karty czy nie powinna, bo to sprawa jej sumienia, intuicji czy wiedzy.
Zetknęłam się z opiniami, że kobieta, jeśli chce stawiać karty, powinna przedtem urodzić dziecko, że osoba do 25 roku życia nie może, a mężczyzna, jeśli jest kawalerem, a człowiekiem młodym – niekoniecznie.
To jest temat-rzeka i długo można by na ten temat rozprawiać, ale i tak do zgodnych wniosków się w tej materii nie dojdzie, a zresztą po co?, skoro to stek bzdur.

Chętnie natomiast się wypowiem na temat stuprocentowej sprawdzalności.
W zawodzie ezoterycznym powinno się mieć dużo pokory w stosunku do otaczającego nas świata, najogólniej rzecz ujmując.
Arogancja, bezczelność, pewność siebie, wyróżnianie siebie na tle innych – jest wykluczone.
U mnie wszystko się sprawdza, a ta wróżka na rynku w jakimś mieście kłamie, a ta, która miała perukę na targach jest brzydka i ma krzywe nogi, a jakaś inna – jest wszędzie, bo pazerna, bo ciągle jej mało…, a jeszcze inna jest gruba, źle ubrana i ma głupi pseudonim. Kolejna zarabia krocie, bierze za 20 minut 600 zł, a ktoś inny zbiera reklamacje…
A komu to oceniać czy nawet komentować?
Na pewno nie nam-wróżbitom.
No i tylko ja jestem dobra/dobry, uczciwa/uczciwy i mam patent na wiedzę, intuicję i trafność.
Na tym tle czy w ogóle?
Nawiasem mówiąc, ezoteryczne środowisko jest dość specyficzne. Lekarze na przykład trzymają ze sobą sztamę, wróżbici walczą ze sobą na wszelkie sposoby, na każdym kroku i nie ma co udawać, że jest inaczej.
Owa młoda wróżka, której przykład powyżej przytoczyłam – jest najlepszym dowodem na potwierdzenie moich słów.
Takie przykłady można by mnożyć, tylko po co?
A czemu ta walka między wróżbitami ma służyć?
I po co komu ta wiedza, najczęściej z zawiści powstała i z palca wyssana, jest potrzebna?

Na pewno nie służy naszym klientom, nie służy również nam samym.